نقد خرچنگ

👇👇
خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا)-حامد حسینی‌پناه‌کرمانی: رولان بارت (Roland Barthes) می‌گوید که برخی می‌نویسند تا مطلبی را بیان کنند؛ پس نوشتن برای آنان فعلی متعدی است؛ این نویسنده را که در بند نقش ارجاعی زبان است یعنی به هدفی خارج از زبان توجه دارد، نویسنده (writer)  می‌نامند. اما برخی فقط برای خود نوشتن است که می‌نویسند و نوشتن برای آنان فعلی لازم است؛ اینان نویسا (author) هستند و در بند نقش شعری زبان هستند.

پی بردن به اندیشه‌های نهفته میان خطوط یک رمان به‌دلیل پیوستگی داستان و پیرنگ غالبا یکپارچه آن چندان دشوار نیست ولی وقتی با یک مجوعه داستان روبه‌رو هستیم باید با دقت در جزییات  به هدفی که نویسنده از خلق آن داستان‌ها داشته پی برد. هدفی که می‌تواند ما را به دغدغه‌های ذهنی نویسنده رهنمون کند.

«تم» (theme) آن ایده گسترده و بنیادی متن است که در تمام زوایای آن منتشر است و «موتیف» (motif) آن موضوع یا تمی است که در کل آثار کسی یا در اثر خاصی تکرار می‌شود و انس با یک نویسنده عمدتا منوط به آن است. برای کشف درونمایه‌های نهفته در داستان‌های یک مجموعه باید تفاوت‌های داستان‌ها را به کناری نهاد و آنچه را که در داستان‌ها به‌صورت موتیف مدام تکرار می‌شوند، مد نظر قرار داد

 

میلاد ظریف

 

نشر نفیر

 

مجموعه داستان کوتاه

 

🆔 @nafirpublications

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *